Όλοι μας έχουμε ακούσει για τις φτωχές χώρες, και για την πείνα στις υποανάπτυκτες χώρες. (Αυτό το «υποανάπτυκτες» χρήζει μεγάλης έρευνας και συζήτησης, αλλά για τις ανάγκες του άρθρου  «υποανάπτυκτες» θα ορίσουμε τις χώρες αυτές που θεωρεί η δυτική κοινωνία ως τέτοιες.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα πλευρά του θέματος, είναι το να γνωρίσουμε πως χώρες που παράγουν πολύτιμα προϊόντα  για μας τους δυτικούς και «ανεπτυγμένους » λαούς, εξακολουθούν να βρίσκονται στο ναδίρ της φτώχειας, της έλλειψης επαρκούς τροφής και της υποσίτησης. Οι σοδειές του κέρδους  (Ca$h Crop$) είναι μια πολυτέλεια για τους πλουσίους, και ένας αργός θάνατος για τους φτωχούς. Και θα εξηγήσουμε εδώ τι ακριβώς εννοούμε:

Ως σοδειά του κέρδους ορίζεται «οποιοδήποτε προϊόν πολυτέλειας καλλιεργείται σε ένα έθνος του τρίτου κόσμου και εξάγεται σε ένα έθνος του πρώτου κόσμου». Αυτά είναι τα προϊόντα της πείνας και της οικολογικής καταστροφής. Ο καφές, το ζαχαροκάλαμο, το τσάι, το κακάο, η σάρκα αγελάδων, και οι μπανάνες αποτελούν τις βασικές σοδειές κέρδους, εν τούτοις όλες οι σοδειές που καλλιεργούνται για εξαγωγή από τις χώρες που δεν ταϊ’ζουν τους πληθυσμούς τους δίκαια θεωρούνται σοδειές κέρδους (δηλ. βαμβάκι, καουτσούκ(λάστιχο), ανανάδες, και όλα τα άλλα τροπικά φρούτα).

Φαίνεται σαν μια προφανής αλήθεια ότι οι χώρες του τρίτου κόσμου θα έπρεπε να παράγουν τρόφιμα προκειμένου να ταΐσουν τα άτομα που λιμοκτονούν στις αντίστοιχες πατρίδες τους, και όχι να παρέχουν στις υπερ-τρεφόμενες χώρες προϊόντα πολυτέλειας.

Να η βάση του προβλήματος: Πολλά έθνη που παράγουν σοδειές κέρδους είχαν κατακτηθεί εκατοντάδες χρόνια πριν για να χρησιμεύσουν ως οι πρώτες παγκόσμιες αποικίες. Αυτές οι φυλετικές κοινωνίες χρησιμοποιήθηκαν αμέσως από τους λευκούς αποίκους με αμέτρητους τρόπους. Κατ’αρχήν, οι «αποικιοκράτες» χρησιμοποίησαν βία για να πάρουν το πιό εύφορο έδαφος για τον εαυτό τους – αυτό επρόκειτο να γίνει το έδαφος γαι τις σοδειές κέρδους.

Επιπλέον, αυτές οι πράξεις απληστίας οδήγησαν σε περιπτώσεις υποσιτισμού μεταξύ των ντόπιων, οδηγώντας τους να κάνουν περισσότερα παιδιά. Υπολογίζεται ότι σε τέτοια έθνη, για να εξασφαλιστεί ότι ένα αγόρι θα ζήσει ως την ενηλικίωση, οι οικογένειες πρέπει να κάνουν έξι απογόνους. Ο υπερπληθυσμός οδηγεί έτσι, και συμβάλλει στον κύκλο της πείνας.

Αγοράζοντας τις σοδειές κέρδους συμβάλλουμε στην πείνα του τρίτου κόσμου: Οι πολυεθνικές εταιρίες αγοράζουν το μεγαλύτερο μέρος του καλλιεργήσιμου εδάφους από την κυβέρνηση. Τέτοιες εταιρίες είναι σε θέση να πλειοδοτήσουν έναντι των τοπικών αγροτών για γη. Άλλα εδάφη που δεν είναι για πώληση και καλλιεργούνται με τα βασικά τρόφιμα μπορεί κατόπιν να υποστούν επίθεση (μερικές φορές με πολύ κυριολεκτική έννοια). Στους τοπικούς αγρότες προσφέρονται επιχορηγήσεις από την κυβέρνηση της χώρας του τρίτου κόσμου, και ακριβώς όπως συμβαίνει με τα μικρά αμερικανικά αγροκτήματα, μόλις και μετά βίας μπορούν να επιβιώσουν χωρίς την αποδοχή τέτοιων προσφορών. Η κυβέρνηση κρύβεται πίσω από την αξίωση ότι θέλει να προωθήσει την εθνική ευημερία, αλλά η διαφθορά συχνά εξασφαλίζει ότι αυτό δεν συμβαίνει ποτέ. Κατά περιόδους, χρησιμοποιούνται κακοποιοί για «να πείσουν» τους αγρότες, μερικές φορές με το κάψιμο των χωραφιών(όπως συχνά γίνεται στην παραγωγή ναρκωτικών). Αυτό αναγκάζει τον τοπικό αγρότη να καλλιεργήσει τις σοδειές κέρδους για να μείνει στην δουλειά.

Πάρτε το Περού παραδείγματος χάριν: το 1970 καλλιεργήθηκαν 852.000 εκτάρια δημητριακών, όπως το σιτάρι, το ρύζι, και το καλαμπόκι. Το 1980: 821,000, και το 1990: 745,000.

Στη διάρκεια αυτού του χρονικού διαστήματος των είκοσι ετών, η παραγωγή καφέ στα εκτάρια που καλλιεργήθηκαν ήταν:

το 1970: 119.000 εκτάρια (1 εκτάριο=10 στρέμματα)

το 1980: 140.000

και το 1990: 164,000.

Η παραγωγή κακάου

το 1970 ανήλθε σε 4.000 εκτάρια

το 1980: 9.000

και το 1990: 21,000.

Όλες οι άλλες σοδειές κέρδους στο Περού ακολούθησαν το ίδιο σχέδιο.

Δύο άλλες συγκρίσεις που είναι ενδιαφέρουσες είναι τα ποσοστά της απαραίτητης καθημερινής θερμιδικής πρόσληψης ανά άτομο στις ΗΠΑ και στο Περού.

Στις ΗΠΑ το 1970, η μέση θερμιδική πρόσληψη ήταν 131% του απαραίτητου ποσού, το 1980: 138% του απαραίτητου ποσού και το 1990 η πρόσληψη ήταν 150% του απαραίτητου ποσού.

Η πρόσληψη στο Περού είναι η ακόλουθη:

το 1970: 108%

το 1980: 99%

και το 1990: 96%.

Πρέπει να σημειωθεί ότι ο αριθμός 96% είναι παραπλανητικός επειδή τα πλούσια άτομα στο Περού καταναλώνουν περισσότερο από 100% του μεριδίου τους, έτσι εκείνοι που δεν είναι πλούσιοι καταναλώνουν αρκετά λιγότερο από το 96% αυτού που χρειάζονται για να είναι υγιείς.

Οι Αιθίοπες το 1990 κατανάλωναν μόνο το 70% αυτού που χρειάζονταν, ενώ παρήγαγαν 79.000 μετρικούς τόνους μπανάνες για εξαγωγή στις καλά-τρεφόμενες χώρες.Όλες οι χώρες που λιμοκτονούν έχουν το ίδιο πρόβλημα: αυξάνονται τα προϊόντα πολυτέλειας που εξάγονται στα πλούσια έθνη, ενώ οι άνθρωποι στη χώρα λιμοκτονούν από την έλλειψη των βασικών, πρωτευόντων τροφίμων.

Τι μπορούμε να κάνουμε για αυτήν την αδικία: Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης προς όφελος μας. Εάν οι άνθρωποι δεν αγοράζουν τα προϊόντα που εξάγονται από τις πεινασμένες χώρες, το κίνητρο του κέρδους εξαλείφεται και τέτοια προϊόντα πολυτέλειας δεν θα παραχθούν. Εάν δεν αγοράσουμε πλέον τις σοδειές κέρδους, οι παραγωγοί θα αναγκαστούν να κοιτάξουν τις απαιτήσεις στην ντόπια αγορά της χώρας του τρίτου κόσμου. Έτσι εκείνοι που στερούνται την επαρκή διατροφή θα είναι σε θέση να καταβάλουν λογικές τιμές για τα αναγκαία βασικά τρόφιμα.

ΜΠΟΪΚΟΤΑΡΙΣΕ ΤΗ ΠΕΙΝΑ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

ΜΠΟΪΚΟΤΑΡΙΣΕ ΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΒΟΛΗΣ!

ΜΠΟΪΚΟΤΑΡΙΣΕ ΤΙΣ ΣΟΔΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ!

«Γιατι είναι προφανώς αντίθετο προς το νόμο της φύσης, εντούτοις μπορεί να συμβεί, ένα παιδί να διατάξει έναν ηληκιωμένο, ένας ανόητος να οδηγήσει ένα σοφό, και μια χούφτα ανθρώπων να καταβροχθίζουν οι ίδιοι παραπανίσια ενώ το πλήθος που λιμοκτονει να στερείται τα αναγκαία.»

– Jean-Jacques Rousseau, Γάλλος φιλόσοφος του Διαφωτισμού, στo έργο του Διατριβή για την Προέλευση της Aνισότητας (1750)

 

Tourism now is a kind of cash crop. Large sections of the industry look to turn countries and communities into quick-fix commodities and parcel them out while they’re still ‘unspoiled’. A rapacious search for new destinations with the same ingredients means that when one destination is ‘overdeveloped’ the market is poised to move on, without rebuilding the ecosystems they’ve destroyed or even learning from their mistakes. Today you can book a beach holiday in dozens of countries of the South – and have pretty much the same experience. The package industry, with its experience of what sells, tries to strike a balance between sanitizing and de-culturing the South. We’re left buying a moveable cliché.

Advertisements

About nansaki

Σε ένα πολύ ήσυχο περιβάλλον ανάμεσα στην θάλασσα, τον απέραντο κάμπο και τα Λευκά όρη, υποδέχομαι τους μαθητές της χορτοφαγικής ωμοφαγίας με στόχο την επίτευξη της υγείας, της μακροζωίας, της ζωτικότητας και του παραδειγματισμού. Στον χώρο αυτό λειτουργεί η ανακύκλωση των υλικών, η κομποστοποίηση, ενώ τα προϊόντα των συνταγών ανάλογα την εποχή συλλέγονται απο τον δικό μας κήπο. Τα προϊόντα που έχουμε προς πώληση γίνονται από δικά μας φυτά ή τα συλλέγουμε από τα βουνά. Δεν χρησιμοποιούμε καλλιεργήσιμα βότανα γι αυτό και οι ποσότητες είναι πολύ μικρές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s